Αρχείο ετικέτας movie

Επιβεβαιώθηκε το sequel του Dumb & Dumber!


Οι φήμες για την ανάπτυξη ενός επίσημου sequel της κωμωδίας «Ο Ηλίθιος και ο Πανηλήθιος» του 1994 κυκλοφορούν εδώ και μήνες χωρίς, ωστόσο να ανακοινώνεται κάτι επίσημα.

Με τη προώθηση της νέας τους ταινίας, The Three Stooges, οι αδερφοί Farrelly «πέταξαν» στο twitter τους, σε ανύποπτο χρόνο, την επίσημη βόμβα. “Τα γυρίσματα Dumb and Dumber 2 ξεκινάν τον Σεπτέμβριο και έχουν ήδη υπογράψει για να επιστρέψουν οι Jim Carrey και Jeff Bridges.”

Με τις καριέρες, τόσο των δύο σκηνοθετών, όσο και των δύο πρωταγωνιστών να μην είναι στα καλύτερά τους, είναι η επιλογή ενός τέτοιο sequel, η σωστή επιλογή; Ο χρόνος θα δείξει…

Αλέξανδρος Κυριαζής

 

πηγή: http://www.artsandthecity.gr/index.php?article=2837

This must be the place (Εκεί που χτυπά η καρδιά μου)


Σκηνοθεσία

Πάολο Σορεντίνο
Πρωταγωνιστούν

Σον Πεν, Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Τζαντ Χερς, Χάρι Ντιν Στάντον
Υπόθεση
 Ο Σαγιέν, ένας αντικοινωνικός πρώην ροκ σταρ, επιστρέφει μετά τον θάνατο του πατέρα του από το Δουβλίνο στη Νέα Υόρκη. Εκεί μαθαίνει πως εκείνος αναζητούσε έναν ναζί εγκληματία, βασανιστή του στο Άουσβιτς, ο οποίος βρίσκεται τώρα στις ΗΠΑ και αποφασίζει να συνεχίσει ο ίδιος την έρευνα.
Κριτική

7/10
Ένα ιδιόμορφο κράμα ταινίας δρόμου, κωμωδίας και δράματος από τον σκηνοθέτη της αριστουργηματικής ταινίας »Il Divo». Ωστόσο, δεν αξίζει και τόσο να σταθούμε στην σκηνοθεσία του Πάολο Σορεντίνο όσο στην καθηλωτική ερμηνεία του Σον Πεν. Είναι πραγματικά ντροπή ερμηνείες σαν κι αυτή να μην βρίσκονται καν στις υποψηφιότητες για τα Όσκαρ. Αλλά εδώ που τα λέμε, ποιος τα λογαριάζει τα Όσκαρ; Το θέμα είναι ποια ερμηνεία θα μιλήσει περισσότερο στην καρδιά του θεατή και ποια ταινία θα αντέξει περισσότερο στον χρόνο. Ο διάσημος ηθοποιός κυριολεκτικά μεταμορφώνεται για τις ανάγκες του συγκεκριμένου απαιτητικού ρόλου και φαντάζει αγνώριστος κάτω από το μακιγιάζ του. Κάθε ατάκα ερμηνευμένη με τόση ακρίβεια, σαν να είναι ο ίδιος ο ήρωας. Ένας ανθρώπινος χαμαιλέοντας. Αρκετοί σπεύδουν να συγκρίνουν αυτή την ερμηνεία του Πεν με την ερμηνεία του στην επίσης πολύ καλή ταινία »Το όνομά μου είναι Σαμ». Ίσως εντοπίζονται κάποιες ομοιότητες ως προς τα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποιεί ο ηθοποιός αλλά την τωρινή ερμηνεία θα την χαρακτηρίζαμε πιο ώριμη, ίσως και περισσότερο εκκεντρική. Γι’αυτό και ούτε καν υπήρξε υποψήφιος για τα Όσκαρ. Ένας θεσμός τόσο υπερτιμημένος που μόνο το διαφορετικό δεν προωθεί και κάθε χρόνο μας προκαλεί όλο και μεγαλύτερη πλήξη και ανία. Για μένα, το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ταινίας είναι το σενάριό της. Όχι η ιδέα της, αλλά το σενάριό της. Σε πολλά σημεία ο θεατής μπερδεύεται, το τέλος είναι απότομο ενώ κάποια από τα μηνύματα που θέλει να περάσει στον θεατή μένουν στην μέση. Παρ’όλα αυτά θίγει κάποια κοινωνικά προβλήματα-έστω και με επιδερμικό τρόπο- ενώ παράλληλα τονίζεται το δικαίωμα στην διαφορετικότητα και τα προβλήματα που επιφέρει η μοναξιά (διαχρονικά) στον άνθρωπο. Αν είναι κάτι που μου έμεινε μετά τους τίτλους τέλους της ταινίας, εκτός και από την ερμηνεία του Πεν, αυτό είναι η εντυπωσιακή πλανοθεσία, σαν βγαλμένη από κάποιο αριστούργημα των Αδελφών Κοέν. Μοτέλ, παράξενα μπαράκια, απομονωμένα σπίτια, χιονισμένα τοπία και άνυδρες εκτάσεις. Όλα αυτά που θα θέλατε να δείτε ταξιδεύοντας από την Νέα Υόρκη στο Μεξικό και πάλι πίσω στην Ευρώπη. Ένα ταξίδι αυτοπραγμάτωσης και ολοκλήρωσης για τον ήρωά μας, ένα ταξίδι »εκεί που χτυπάει η καρδιά του κάθε ρομαντικού ταξιδιώτη». Ένα ταξίδι στα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα, μια ειρωνική ματιά στην ζωή στις μεγαλουπόλεις που μας αλλοτριώνει και την εποχή της ήσσονος προσπάθειας που διανύουμε. Του ταιριάζει το πολιτικό σινεμά του Σορεντίνο. Σφάζει πάντα με το γάντι, σε χαλαρούς ρυθμούς, χωρίς ποτέ να καταφεύγει σε φτηνούς λαϊκισμούς αλλά πάντοτε περνώντας το όποιο σχόλιο μέσα από τις ίδιες τις καταστάσεις που κινηματογραφεί, Μουσική επένδυση που σε γυρνάει πίσω στο παλιό, ποιοτικό χαλαρό ροκ και ένα μοντάζ σχεδόν ρυθμικό καθιστούν την ταινία μια πραγματική σινεφίλ εμπειρία. Άλλοτε θα γελάσετε, σε άλλα σημεία θα δακρύσετε αλλά το τελικό συμπέρασμα είναι ότι είναι μια ταινία που όπως και να’χει δεν είναι απογυμνωμένη από συναισθήματα στα πλαίσια μιας »ουδετερότητας», σε κάνει να αισθάνεσαι. Και για μένα αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που πρέπει να κερδίσει κάθε ταινία: να έχει ψυχή (ανθρώπινη και όχι μεταλλική). Ε, λοιπόν, πιστεύω ότι αυτή η ταινία το πετυχαίνει!
Π.Λ

Intouchables (Άθικτοι)


Σκηνοθεσία

Ερίκ Τολεντανό, Ολιβιέ Νακάς
Πρωταγωνιστούν

Φρανσουά Κλιζέ, Ομάρ Σι, Οντρέ Φλερό
Υπόθεση

Ένας τετραπληγικός αριστοκράτης προσλαμβάνει ως βοηθό-νοσοκόμο έναν νεαρό Αφρικανό των παριζιάνικων προαστίων, ο οποίος θα του αλλάξει την ζωή με έναν εντελώς απρόσμενο τρόπο.
Κριτική

7,5/10
Μια παράξενη κοινωνική κωμωδία από αυτές που μόνο οι Γάλλοι σκηνοθέτες μπορούν να μας προσφέρουν. Η τρίτη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία όλων των εποχών στο γαλλικό box office μετά τον »Τιτανικό» του Κάμερον και το »Είναι τρελοί αυτοί οι βόρειοι». Αναπάντεχο, αν αναλογιστεί κανείς ότι η ιστορία που αφηγούνται οι δύο σκηνοθέτες δεν διαθέτει κάποια ουσιαστική πρωτοτυπία και δεν διστάζουν να μας σερβίρουν μέσα σε δύο ώρες άπειρα κλισέ με έναν τρόπο που όχι μόνο δεν σε κάνει να πλήττεις κατά την παρακολούθηση της ταινίας αλλά που σε κρατάει σε επαγρύπνηση και σε κάνει συνεχώς να χαμογελάς. Οι »Άθικτοι» κρύβουν μέσα τους γερές δόσεις αισιοδοξίας, όχι όμως με τον χαζοχαρούμενο τρόπο μιας αμερικανικής κομεντί αλλά με έναν τρόπο ρεαλιστικό και γήινο. Πότε γέλιο, πότε δάκρυ, όπως άλλωστε και η ίδια η ζωή. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί το επόμενο δευτερόλεπτο. Η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία και συγκινεί με τον τρόπο που δένονται οι δύο αυτοί άντρες μεταξύ τους. Η αλήθεια είναι ότι διαθέτουν περισσότερα κοινά απ’ότι στην αρχή νομίζουν ότι έχουν. Είναι και οι δύο στο περιθώριο της κοινωνίας, ο καθένας με τον δικό του πάντα τρόπο, και δεν βρίσκεται κανείς να τους επανεντάξει, να ενδιαφερθεί πραγματικά για την ψυχοσωματική τους υγεία. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Ο τετραπληγικός αριστοκράτης βρίσκει στο πρόσωπο του νεαρού Αφρικανού αυτό που ποτέ δεν του προσέφερε κανένας άλλο νοσοκόμος : απλότητα και κατανόηση. Οι ανάπηροι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη τον οίκτο μας αλλά την κατανόησή μας και την προσπάθειά μας να τους εντάξουμε ομαλά στην κοινωνία. Ο μεσήλικας ανάπηρος της ιστορίας μας αισθάνεται ,για πρώτη φορά μετά το ατυχές συμβάν του, ευτυχισμένος που κάποιος αρτιμελής τον αντιμετωπίζει ως ίσο. Μέχρι τότε οι περισσότεροι τον αντιμετώπιζαν σαν να ήταν μια μηχανή που είχε χαλάσει, σαν έναν κακόμοιρο που απλά έπρεπε να ξεσκατίσουν. Όχι πια. Οι δύο άντρες διασκεδάζουν μαζί, πηγαίνουν στην όπερα, φλερτάρουν δια αλληλογραφίας, καπνίζουν τσιγαριλίκι, επιδίδονται σε »παρά πέντε». Και ο νεαρός Αφρικανός βρίσκει κάτι στο πρόσωπο του ανάπηρου που δεν είχε βρει σε όλη του την ζωή. Έναν εργοδότη με κατανόηση σε αντίθεση με τους κλασικούς καταπιεστικούς διευθυντές μεγαλοεταιρειών που εξουθενώνουν σωματικά και ψυχικά τους εργαζόμενους. Να, λοιπόν, τι μπορεί να γίνει όταν οι περιθωριακοί της κοινωνίας ενώνονται. Γίνονται »Άθικτοι» ή ακόμα καλύτερα »ανέγγιχτοι» (όπως είναι και η επί λέξη μετάφραση του γαλλικού τίτλου). Δεν μπορεί να τους αγγίξει κανείς, δένονται με έναν παράξενο δεσμό που η δήθεν ορθότητα της κοινωνίας δεν μπορεί να διαλύσει. Αυτό ίσως να ήταν που συνετέλεσε σημαντικά στην επιτυχία της ταινίας τόσο στην Γαλλία όσο και έξω από αυτήν. Οι δύο πρωταγωνιστές είναι πραγματικά εξαιρετικοί (χωρίς αυτούς ίσως να μην μιλάγαμε για ταινία-φαινόμενο). Ο έμπειρος Φρανσουά Κλιζέ μας εισάγει πλήρως στον κόσμο ενός τετραπληγικού ανθρώπου και στις ανάγκες του ενώ σε πολλά σημεία μας συγκινεί. Πραγματική αποκάλυψη ο Ομάρ Σι που καλείται να δώσει την κωμική νότα της ταινίας και τα καταφέρνει περίτρανα. Η Γαλλία ίσως να έχει βρει έναν από τους επόμενους άξιους κωμικούς της! Σκηνοθεσία επίπεδη, με λίγα σκηνοθετικά ευρήματα, σενάριο που δεν υπερβαίνει το συνηθισμένο, σπιντάτο μοντάζ και μουσικές επιλογές που σε κάνουν να θέλεις να σηκωθείς από το κάθισμά σου και να αρχίσεις να χορεύεις. Τόσα κλισέ, τόσο συνηθισμένες ιστορίες κι όμως η ταινία καταφέρνει και κρατάει τον θεατή και τα 122 λεπτά της. Τι να πεις, φαίνεται πως οι αυτοί οι Γάλλοι έχουν το άγγιγμα του Μίδα στον τομέα της κωμωδίας.
Π.Λ

grey


Το αεροπλάνο μιας οκταμελούς ομάδας που ταξιδεύει για να κάνει γεώτρηση για πετρέλαιο, συντρίβεται μετά από ατύχημα στην Αλάσκα. Όμως η μάχη με το κρύο δεν είναι το χειρότερο πρόβλημα των επιζώντων… Μία αγέλη πεινασμένων λύκων τους κυνηγάει στο ανελέητο αρκτικό τοπίο. 

ghost rider


Ενώ ο Τζόνι Μπλέιζ κρύβεται στην ανατολική Ευρώπη, πρέπει να αναλάβει και πάλι δράση για να εμποδίσει τον Σατανά ο οποίος προσπαθεί να πάρει ανθρώπινη μορφή…


επίσημα μία από τις πιο ηλήθιες ταινίες των τελευταίων χρόνων. .  ούτε για το alter μετα τις 12 δε κάνει . . .

Underworld: Awakening


Η τέταρτη ταινία της σειράς ταινιών Underworld μας προσκαλεί να θυμηθούμε τι πραγματικά σημαίνουν οι λέξεις βρικόλακας και λυκάνθρωπος. Η τέταρτη ταινία έχει τον τίτλο «Underworld – Το ξύπνημα» και είναι η συνέχεια της πρώτης και της δεύτερης ταινίας της σειράς… Το story της ταινίας μας πάει 12 χρόνια μετά τα συμβάντα της δεύτερης ταινίας, όπου ο κόσμος έχει αλλάξει, και τώρα πια κυριαρχούν οι άνθρωποι οι οποίοι κυνηγούν του βρικόλακες και τους λυκανθρώπους. Η Kate Beckinsale πρωταγωνιστεί και πάλι ως η Selene, η βρικόλακας που έχει όπως θυμόσαστε γίνει και μισή λυκάνθρωπος… [blog.gr] -|- Αφού περνάει ενάμιση αιώνα μέσα σε φέρετρο, η βαμπίρα Σελέν μαθαίνει πως έχει μια κόρη, υβρίδιο ανάμεσα σε βαμπίρ και λυκάνθρωπο (λύκαν), την Νίσα. Οι δυο τους θα πολεμήσουν την BioCom που κατασκευάζει υπέρ-λύκαν για να τους καταστρέψουν όλους.