Αρχείο ετικέτας κόσμος

ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΣΙΜΟ ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗ!


Αναγνώστης του planet-greece μάς έστειλε (και τον ευχαριστούμε) το βίντεο από το πέσιμο μελών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στον Χρυσοχοΐδη στου Ζωγράφου.
Advertisements

Ποιές είναι οι μεγαλύτερες ποινές φυλάκισης στον κόσμο;


 

 Οι τρεις παρακάτω περιπτώσεις αποτελούν τις μεγαλύτερες ποινές φυλάκισης που αποδόθηκαν ή προτάθηκαν ποτέ από δικαστήρια! Αριθμοί που ξεπερνούν και την πιο τρελή φαντασία και που στην ουσία σημαίνουν καταδίκη του κατηγορούμενου να πεθάνει στη φυλακή αφού είναι… αριθμητικώς αδύνατο να αποφυλακιστεί εν ζωή!
384.912 χρόνια!
 Η μεγαλύτερη ποινή φυλάκισης που προτάθηκε ποτέ από δικαστήριο, είναι 384.912 χρόνια και μάλιστα για το έγκλημα της μη παράδοσης επιστολών! Το 1972, στην Palma de Mallorca σην Ισπανία, ο 22χρονος ταχυδρόμος Gabriel March Grandos, κατηγορήθηκε για απάτη, εξαιτίας της μη παράδοσης περίπου σαράντα δύο χιλιάδων επιστολών. Η πρόταση του εισαγγελέα ήταν ποινή φυλάκισης τριακοσίων ογδόντα τεσσάρων χιλιάδωνεννιακοσίων δώδεκα ετών! Τελικά ο κατηγορούμενος, τιμωρήθηκε με 7.109 χρόνια φυλάκιση, αλλά η περίπτωσή του παραμένει η πιο υπερβολική ποινή που προτάθηκε ποτέ από δικαστήριο!
100 αιώνες και δις ισόβια!
  Η μεγαλύτερη ποινή που αποδόθηκε ποτέ σε κατηγορούμενο, είναι 2 φορές ισόβια και… 100 αιωνες! Ηταν 1981 όταν δικαστήριο στην Αλαμπάμα, καταδίκασε τον Dudley Wayne Kyzer για την αποτρόπαια τριπλή δολοφονία- της συζύγου του, της πεθεράς του και ενός φοιτητή-, σε συνολική ποινή 10.000 ετών και δις ισόβια! Ο 70χρονος σήμερα Kyzer, βρίσκεται μέχρι σήμερα στις φυλακές της St. Clair στην Αλαμπάμα. Αυτή παραμένει η μεγαλύτερη ποινή που έχει ποτέ αποδοθεί στις ΗΠΑ.
11.250 χρόνια!
   Ακολουθεί η περίπτωση του βιαστή Darron Bennalford Anderson, που το 1994 στην Οκλαχόμα καταδικάστηκε αρχικά σε  2.200 χρόνια ποινή φυλάκισης, αλλά μετά από έφεση που άσκησε, η ποινή αυξήθηκε σε 11.250 χρόνια: 4.000 ετών για βιασμό, 4000 χρόνια για σοδομισμό, 1.750 χρόνια για απαγωγή, και 1.500 χρόνια για ληστείες!

Τα πρώτα σημάδια του 2012 – Βίντεο


Ομαδικοί θάνατοι ζώων πουλιών και ψαριών, σεισμοί, ουράνια φαινόμενα, παράξενοι υπόκωφοι ήχοι, ηλιακές εκρήξεις, παράξενο κύμα ψύχους στην Ευρώπη, κομήτες που περνούν «ξυστά» από τη Γη όλα αυτά παρουσιάζονται συγκεντρωμένα σε ένα βίντεο.

Και αν το θέμα της συγκέντρωσης όλων των φαινομένων σε ένα βίντεο ίσως δεν συνιστά κάτι το ιδιαίτερο, το γεγονός όμως ότι όλα αυτά έχουν γίνει μόλις στους τρεις πρώτες μήνες του 2012, ε τότε αυτό θα μπορούσε να περιγραφεί ως κάτι το ιδιαίτερο.
Σημάδια ότι…..

κάτι κακό βρίσκεται στο δρόμο προς τα εδώ, ή απλά ένα ακόμη ¨έξυπνο «παιχνίδισμα» μουσικής και εντυπωσιακών εικόνων για να δημιουργήσουν εντύπωση και τίποτα παραπάνω; Προφανώς στο τέλος της χρονιάς θα γνωρίζουμε.

Αυτό συμβαίνει όταν οι προδότες τολμούν να εμφανίζονται σε δημόσιους χώρους!


Στις 2-3-2012 ο Παπακωνσταντίνου θέλησε να δώσει συνέντευξη στην TV100 με φόντο τον εσωτερικό χώρο του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης, αλλά η συνέντευξη διακόπηκε στα πρώτα μόλις λεπτά από τις έντονες αποδοκιμασίες των εργαζομένων του Δήμου.

Αργά ή γρήγορα πρέπει να το χωνέψουν ότι δεν έχουν καμιά θέση στην πατρίδα μας. Πρέπει να ξεκουμπιστούν μια και καλή….

Αν δεν το καταλάβουν εγκαίρως δεν θα αργήσει ή ώρα που θα έχουμε και σωματικούς κινδύνους….

Είναι τόσοι οι συμπολίτες μας που έχουν αυτοκτονήσει ή έχουν φτάσει στα κατώτατα όρια εξαθλίωσης που το πράγμα βαίνει πλέον προς ανεξέλεγκτες καταστάσεις…

Οταν χάνεις έναν δικό σου αγαπημένο άνθρωπο ή όταν βλέπεις το παιδί σου να πεινάει επειδή αυτό το ρεμάλι που βρίσκεται λίγα μέτρα μακρυά σου ψήφισε την καταστροφή της Ελλάδας, δεν θέλει και πολύ να σου στρίψει…..

πηγή: http://koukfamily.blogspot.com/2012/03/blog-post_03.html

Βερολίνο: Live your (metropolitan) myth in Berlin


Ή Πρώτη Φορά στο Βερολίνο

undefinedΠροσπαθώ να μην καταβληθώ από αντιγερμανίτιδα. Δεν μου φταίει εξάλλου η πόλη. Αλλά επειδή ακούω συχνότερα απ’ όσο αντέχω και πρέπει τη «γάργαρη» γερμανική γλώσσα, ανέσυρα από το χρονοντούλαπο των καθαρά τουριστικών εξορμήσεων μου την επίσκεψη στο Βερολίνο. Τον τουρισμό (έτσι σκέτο) τον μισώ. Γιατί πάντα όταν ξεκινάμε να επισκεφθούμε έναν προορισμό χωρίς να έχουμε προηγούμενη εμπειρία, κάποιο γνωστό να μας κατατοπίσει ή έστω κάποιον/κάτι να μας πει τι και πώς, καταλήγουμε να ταλαιπωριόμαστε, να μην έχουμε δει τίποτα και (ο εφιάλτης μου) να τρώμε στα χειρότερα. Αλλά για το Βερολίνο ήμασταν τσίτα στον ενθουσιασμό που θα βλέπαμε από κοντά αυτό το Ευρωπαϊκό θαύμα και θα ζούσαμε πέντε μέρες σ’ αυτή την μητρόπολη. Θα ‘χαμε και τις πολύτιμες συμβουλές Ελληνίδας ξεναγού που δραστηριοποιείται στη μητρόπολη.  Ήμασταν πιο ήρεμοι και έτοιμοι να τα δεχτούμε όλα… όλα, αρκεί να βλέπαμε, αισθανόμασταν, ζούσαμε λίγο σα μητροπολίτες (όχι τους εκκλησιαστικούς, τους ευρωπαϊκού τύπου).

Το πακετάκι πόσο πήγε;

Σαν παιδιά της εποχής μας τα εισιτήρια – ξενοδοχεία τα κλείσαμε μόνοι μας. Τρεις μήνες νωρίτερα, σε άκυρες ημερομηνίες  (μέσα Μαϊου – καθημερινές μέρες), 150€ πήγαινε- έλα με Aegean και 150€ τέσσερα βράδια σε τετράστερο, λέμε τώρα. Επαναλαμβάνω τρεις μήνες νωρίτερα σε άκυρες ημερομηνίες, αλλά για να είμαστε fair, οι τιμές είναι λογικότατες και απ’ όσο έχω δει δεν έχουν αλλάξει και πολύ.

Που μείνατε;

Mitte ακούγαμε, Mitte ψάξαμε.  Στο Park Plaza Wallstreet Berlin, που απ΄ το σάιτ έβγαζε μια ντιζαϊνιά και είχε και θέμα τύπου wallstreet/money chic και έτσι, αλλά οκ, δε λιώσαμε. Το μπαρ στο ισόγειο, μικρό και πανάκριβο. Οι ρεσεψιονίστ θαυμάσιες, με αγγλικά επιπέδου χειρότερου και από αγαπημένες Toules σε συνονόματα room to let των Μικρών Κυκλάδων (στο θέμα των αγγλικών θα επανέλθω).  Λατρεμένη λεπτομέρεια: Οι πόρτες της τουαλέτας ήταν διάφανες και με κενά πάνω και κάτω από τη γυάλινη πόρτα. Όπως καταλαβαίνετε ένας μέσα, ένας έξω από το δωμάτιο όταν ερχόταν εκείνη η ώρα.

Το Βερολίνο περπατιέται;

Ούτε κατά διάνοια. Οι αποστάσεις από τη μία άκρη μιας πλατείας στην άλλη είναι κάνα τέταρτο. Οι περιοχές μεταξύ τους έχουν αποστασάρες για δεδομένα ευρωπαϊκής πόλης και το κέντρο δεν έχει συνέχεια. Για την ακρίβεια υπάρχουν δύο- τρία- τέσσερα κέντρα. Του ανατολικού, του δυτικού, του βόρειου, του νότιου. Του Γερμανικού, του Σοβιετικού, του Ιταλικού, του Αμερικάνικου, του Τούρκικου και τελειωμό δεν έχει η μητρόπολη, που τόσοι πολλοί την πόθησαν (;).

Και τι κάνατε γι’ αυτό;

Ότι πιο τουριστικό μπορεί να κάνει άνθρωπος. Πήραμε το λεωφορείο που σε πάει τη βόλτα σε όλη την πόλη. Εκεί τα είδαμε όλα. Την Πύλη του Βρανδεμβούργου, το άγαλμα της Νίκης, τον Πύργο της Τηλεόρασης  (τι ηλίθιο αξιοθέατο), γειτονιές σοβιετικές και γερμανικές, ωραία κτίρια με ωραιότατα αρχαιοελληνικής έμπνευσης αγάλματα και αρχιτεκτονική, το Checkpoint Charlie (τι ηλίθιο αξιοθέατο), κομμάτια του τείχους με graffiti και χωρίς… Πάθαμε σοκ από το ύψος των κτιρίων και των πραγμάτων, αλλά ως εκεί. Δεν αντιλήφθηκα κάποια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, κάποια «δόση» ιστορίας, μια ταυτότητα… δεν ήμασταν όπου και όπου, ήμασταν στο κέντρο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Σε μια πόλη που γενικά τον 20ο αιώνα τον έζησε όσο καμία άλλη ευρωπαϊκή πόλη.

Πεινάσατε;

Που άμα το ξέραμε θα τρεφόμασταν με χάπια αστροναυτών. Και καλά η φίλη μου δεν ήξερε, εγώ δεν επιτρεπόταν, μετά από δύο χρόνια που έζησα σε πόλη του ευρωπαϊκού βορρά, αλλά δεν το περίμενα. Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Τo budget δε σηκώνει δείπνα σε βραβευμένα εστιατόρια, που τα γράφουν όλοι οι οδηγοί και που και χαζοί να ‘μασταν θα τα βρίσκαμε. Αλλά δεν έχουμε θέμα να πλερώσουμε και 30€ το άτομο για να φάμε με αξιοπρέπεια.

Ο εφιάλτης…

Μέρα πρώτη κάτι παραδοσιακό, κάτω από την πύλη την αψηλή. Ντόπιους βλέπαμε, τουρίστες δεν βλέπαμε λέμε εδώ είμαστε. Συνεννόηση… βραχνενβρούχνεν… παραγγείλαμε κάτι που δεν το καταλάβαμε! Ξεράσαμε από παντού. Όχι γιατί ήταν κακό, αλλά αυτό το «τελειωμένο» κρέας με την παστή πατάτα και τα λιγδιασμένα κρεμμύδια, ούτε στον εχθρό μας. Τρέχαμε να προλάβουμε τα grocery shops να φάμε κάνα σάντουιτς.

…στο δρόμο…..

Τη δεύτερη το πετύχαμε. Ένα τύπου βιενέζικο resto, highly recommended από τους πάντες, που συνεννοηθήκαμε για να φάμε τα περιβόητα σνίτσελ. Τα οποία ήταν μια χαρά και σε μέγεθος που χορταίνει λυσσασμένο από την πείνα μεγαλόσωμο σκυλί. Αλλά τα γκαρσόνια ήταν ωραία ντυμένα, και η αντιμετώπιση άκρως ευρωπαϊκή. Ατμόσφαιρα να μαγεύει πάντως ακόμα δεν είχα αισθανθεί πουθενά.

…με τις φλαμουριές (το δέντρο μου μέσα).

Μια από τις μέρες πήγαμε στο άκρως τουριστικό  Hackescher Markt. Από άποψης κόσμου και ενδιαφέροντος ήταν τύπου Μοναστηράκι – Θησείο. Εδώ θα φάμε λέμε, που έχει και ωραία εστιατόρια με αυλές και κήπους. Μενού στα αγγλικά πουθενά! Γύρω μας τουρίστες. Λέμε οκ θα μας τα πουν. Και σκάει η γκαρσόνα η χοντρή, η γερμανίδα, η ακόμα ημιάγρια… αγγλικά πουθενά. Από πού είστε ρωτάει. Ελλάδα της λέμε, θα σας φέρω εγώ μας απαντάει. Έρχεται το σνίτσελ μ’ ένα αβγό από πάνω. Το ίδιο έκανε και στη δίπλα παρέα. Ισπανοί εκείνοι. Όχι μόνο το φάγαμε. Δεν μιλήσαμε καθόλου. Άχνα, κιχ. Και μας άρεσε… ουουου, αξέχαστο. Γιατί είχε ένα ύφος, που φοβηθήκαμε ότι θα μας βάλει σε τρένο με προορισμό Νταχάου, και μιας και γνώριζε τόσο καλά τις διατροφικές μας ανάγκες ποιοι είμαστε εμείς να αμφισβητήσουμε τη γερμανική τελειότητα (και μαντική ικανότητα);

Τελικά σε ποια γλώσσα συνεννοηθήκατε;

Για όλες τις μέρες… σε καμία. Στο «μητροπολιτικό» Βερολίνο, αυτό δε θεωρείται απαραίτητο από τους μητροπολίτες ντόπιους και απασχολούμενους σε τομείς του τουρισμού. Και όχι όπως οι Γάλλοι, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, που δε τα μιλάνε από άποψη, στο «μητροπολιτικό» Βερολίνο απλά δεν (τα) ξέρουν.

Γιατί τα έχεις πάρει τόσο;

Γιατί δεν είμαι ηλίθιος να δείχνω με το δάχτυλο ποιο γλυκό θέλω. Μπορώ και να στο πω. Γιατί δεν είναι ηλίθιος ο πατέρας μου που πλήρωνε τα Lower και τα Μεταπτυχιακά στα εξωτερικά για να με κοιτάει με δυσανασχέτηση, επειδή αργώ να παραγγείλω, η κάθε Βησιγότθα – μητροπολίτισσα. Πρόβλημά της η οικονομική, τεχνολογική (κατασκευή υψικάμινων και τέτοια) ή η όποια άλλη υπεροχή της, μπορεί το τέλεια οργανωμένο κράτος της να την βάλει στη σωστή θέση ανάλογα με τα προσόντα της ή έστω να της πληρώσει ένα τρίμηνο linguaphone να ξεστραβωθεί;

Αλλά στο μετρό όλα μια χαρά, ε;

Παντελώς άχρηστο μέσο. Χαοτικό, ακατανόητο, ακριβό και επιπέδου Ηλεκτρικός της Αθήνας, μετά την ανακαίνιση.

Σκάσε πια με τη γκρίνια, πες τα καλά!

Εμένα η τέχνη δεν με τρελαίνει. Αλλά στο Βερολίνο πρέπει να έχει πολύ. Τύπου… τόνους. Δυστυχώς, οι αφίσες για εκθέσεις, για όπερες και λοιπά καλλιτεχνικά ήταν πιο πολύ στα γερμανικά και δεν καταλάβαμε τι χάσαμε. Στο Βερολίνο επίσης πάνε, όσοι τους αρέσει το ποδήλατο και το (πολύ) περπάτημα. Τώρα με θερμοκρασίες Βορείου Ευρώπης πόσο tempting ακούγονται αυτά δε ξέρω.

Στα μουσεία πήγατε;

Φυσικά και πήγαμε. Στο υπερδιάσημο Μουσείο της Περγάμου. Που εμένα δεν μ’ αρέσει να βλέπω τα αρχαία της Περγάμου στο Βερολίνο. Το ξέρω, είναι στοιχείο μητρο-πολιτισμού. Αλλά να βλέπω την αρχαία Πέργαμο και απ΄ έξω να λυσσομανάει ο βορειοευρωπαϊκός αέρας, δεν μου λέει και τίποτα. Από εκεί που ήμουν σε mood αρχαιότητας, βγήκαμε έξω και όλοι οι Βερολινέζοι (;) ήταν ξαπλωμένοι στα γρασίδια, σαν άλλα φίδια, σαύρες, σαλιγκάρια μετά από αυγουστιάτικη μπόρα. Κάναμε το ίδιο αλλά έξω από το κτίριο μιας βιβλιοθήκης. Μας έβγαλε και φώτος ένας μητροπολίτης από το Κονγκό. Και πολύ μας άρεσε.

Πήγατε και στο μαχαλά;

Κάθε μητρόπολη που σέβεται τον εαυτό της έχει το μαχαλά της. Εδώ το λένε τούρκικη γειτονιά και όχι δεν παλεύεται. Βρομάει, είναι λίγο απόκοσμα και αντί για τσαντίρια έχει και εδώ ψηλά κτίρια. Ο γύρος και τα τύπου κεμπάμπ δεν βλεπόντουσαν και δεν είχαμε καμιά περιέργεια να μάθουμε αν τρωγόντουσαν.

Ναι, αλλά είναι gay friendly;

Σ’ αυτό ναι, δεν έχω τίποτα να πω. Λόγω της παντελούς έλλειψης οποιασδήποτε νοοτροπίας δεν υπάρχουν στερεότυπα και ο καθένας είναι ελεύθερος να εκφραστεί όπως θέλει σε σημείο που κανείς δε σου δίνει καμία σημασία (μητροπολιτική κατάκτηση).

Πού το κάψατε;

Δεν το λένε αυτό το ρήμα σ’ αυτή τη χώρα γιατί παραπέμπει σε απαγορευμένες συνήθειες του παρελθόντος. Αλλά πήγαμε και σ’ ένα hot club σε μια περιοχή τύπου σφαγεία Θεσσαλονίκης. Τίποτα. Σέρβις: μέτριο, αισθητική: κάθε άλλο παρά progressive, κέφι: ο πάτος του Καιάδα τον 5ο αιώνα π.Χ.

Ναι, αλλά το Βερολίνο δεν κοιμάται ποτέ.

Κοιμάται και ροχαλίζει και τίποτα δεν το ταράζει. Είναι τόσο μεγάλο, που μόνο όπου είναι τα μπαρ- κλαμπ έχει ένα χαμό και όχι η πόλη δεν είναι ένα ατέλειωτο απελευθερωμένο πάρτι. Είναι ένα μεγαλύτερο Γκάζι, Μπουρνάζι, Γλυφάδα και άλλα τέτοια μ’ ένα… platz ή strasse στο τέλος.

E, μα πια πουθενά δεν ήταν καλά;

Όχι βέβαια, για την ακρίβεια τα πράγματα που κάναμε και μας άρεσαν ήταν ένα πρωινό που φάγαμε  στο KaDeWe (πολυκατάστημα διατηρητέο από τα 80’s), και που κάθε απόγευμα τα πίναμε στο Newton Bar. 12€ το κοκτέιλ, αλλά τα δίναμε με χαρά. Δίπλα σε μια ωραία πλατεία, ωραίος κόσμος (ξέχασα να σας πω, από τους πιο ωραίους λαούς της Ευρώπης, η διασταύρωση των 40’s απέδωσε), ησυχία και ομορφιά. Επίσης, το ότι είχαμε στη διάθεσή μας μια πλατεία όση η Νίσυρος για βόλτες ήταν γοητευτικό και μοναδικό.

 

Είναι το Βερολίνο μητρόπολη;

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα το Βερολίνο μού άφησε την εντύπωση ότι είναι μια πόλη που δεν ξέρει τι της γίνεται ακόμα. Η έλλειψη ταυτότητας, ο διαχωρισμός της (που δεν τον έχει ξεπεράσει), οι πολλοί έποικοι, η πολλή τέχνη την έχει λίγο αποπροσανατολίσει. Θέλει να ξεχάσει την ιστορία της, και τη θάβει κάτω από περίτεχνες, minimal, τσιμεντένιες δημιουργίες (μνημείο για το ολοκαύτωμα), χτίζει grande κτίρια όλο τζαμαρία (χαρά σ’ αυτόν που τα καθαρίζει!) για να μας θυμίζει ότι είναι δυνατή και Γερμανίδα, αδιαφορεί παντελώς για το τουριστικό προφίλ της που εξαντλείται σε μια αψίδα, ένα ψηλό άγαλμα και ένα νησί με μουσεία, αγαπάει τους καταναλωτές μοντέρνας τέχνης και τους ταΐζει σε γκαλερί και τα τοιαύτα, θεωρεί gay τη σαδομαζοχιστική αισθητική και clubbing τη house μουσική πάντα σε dark και alternative χώρους.

Αυτά που λες είναι εξοργιστικά!

Λοιπόν, για να τα πούμε ως έχουν. Το Βερολίνο στην πραγματικότητα είναι μια πόλη- πρότυπο. Ιδανική ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΙΣ, όχι για να την επισκεφθείς. Είναι τόσο μεγάλη που δεν θα βαρεθείς ποτέ. Τόσο καθαρή, πράσινη και ήσυχη που είναι σαν να ζεις σε αστικό (όχι μητροπολιτικό) παραμύθι. Εν μέρει, είσαι σ’ ένα από τα κέντρα του κόσμου και πραγματικά μέσα στα πράγματα και τις εξελίξεις. Όλα τα έχει και είναι αξιοζήλευτη και πανέμορφη. Πραγματικά. Αρκεί να μιλάς γερμανικά.

 

 

πηγή: http://www.travelvoice.gr/berolino-live-your-metropolitan-myth-in-berlin/