Αρχείο ετικέτας αμερική

Ελλήνες,Δείτε ποια χώρα ήταν αυτή….!!! Θα καταλάβετε πολλά για την τραγική κατάληξη..!!


 

Quiz: Ποια ειναι η χωρα οπου:
1. Δεν υπήρχαν λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος. Ο ηλεκτρισμός ήταν δωρεάν για όλους τους πολίτες της.
2. Δεν υπήρχαν τόκοι στα….
δάνεια. Οι τράπεζες της ήταν κρατικές και τα δάνεια δίνονταν, σύμφωνα με το νόμο, σε όλους τους πολίτες της με μηδενικό (0%) επιτόκιο.

3. Η κατοικία θεωρείτο…
ένα ανθρώπινο δικαίωμα στη χώρα.
4. Όλα τα νεόνυμφα ζευγάρια λάμβαναν 60.000 δηνάρια (περίπου 50.000 δολάρια ΗΠΑ) από τη κυβέρνηση για να αγοράσουν το….
πρώτο τους διαμέρισμα και για να βοηθηθούν στο ξεκίνημα της οικογένειας τους.

5. Η παιδεία και οι ιατρική περίθαλψη ήταν δωρεάν. Πριν την άνοδο του ηγέτη τους στην εξουσία, μόνον το 25% των κατοίκων ήξεραν ανάγνωση και γραφή. Σήμερα το ποσοστό αυτό είναι 83%.
6. Όσοι αποφάσιζαν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του αγρότη, λάμβαναν δωρεάν αγροτική γη, δωρεάν αγροτική κατοικία και δωρεάν εξοπλισμό για να ξεκινήσουν τις φάρμες τους.
7. Όσοι δεν μπορούσαν να βρουν την εκπαίδευση ή την ιατρική περίθαλψη που χρειάζονταν στη χώρα, λάμβαναν χρηματοδότηση από τη κυβέρνηση για να πάνε στο εξωτερικό (συν 2.300 δολάρια/μήνα για έξοδα διαμονής και μετακινήσεων).
8. Η κυβέρνηση της χώρας επιδοτούσε το 50% του κόστους αγοράς ιδιωτικής χρήσης οχημάτων.
9. Η τιμή της βενζίνης ήταν 0,14 δολάρια/λίτρο.
10. Η χώρα δεν έχει εξωτερικό χρέος και τα συναλλαγματικά της αποθέματα φτάνουν τα 150 δισ. δολάρια (σήμερα, τα κεφάλαια αυτά έχουν «παγώσει» παγκοσμίως).
11. Αν κάποιος κάτοικος δεν μπορούσε να βρει εργασία μετά την αποφοίτηση του, το κράτος του κατέβαλε το μέσο μισθό του επαγγέλματος που θα λάμβανε αν ήταν εργαζόμενος, μέχρι ότου έβρισκε εργασία.
12. Ένα μέρος των πωλήσεων πετρελαίου της χώρας, πιστωνόταν απευθείας στους τραπεζικούς λογαριασμούς όλων των πολιτών.
13. Κάθε μητέρα που γεννούσε ένα παιδί λάμβανε 10.000 δολάρια ΗΠΑ.
14. Σαράντα καρβέλια ψωμί κόστιζαν 0,15 δολάρια.
15. Το 25% των κατοίκων έχουν πανεπιστημιακό πτυχίο.
16. Ο δολοφονημένος πια ηγέτης της είχε ξεκινήσει το μεγαλύτερο αρδευτικό έργο του κόσμου, γνωστό ως Great Man-Made River, ώστε να υπάρχει πρόσβαση σε νερό σε ολόκληρη την ερημώδη χώρα. …………………………………………………………………………………………………………………………………………..
Την βρηκατε;! Οχι δεν είναι καμμιά από τις «πολιτισμένες» και βιομηχανικές χώρες του Δυτικού ημισφαιρίου. Μιλαμε για την Λιβύη του «κακού» Καντάφι, ναι σωστά διαβάσατε και γι’ αυτο στη Λιβύη βομβαρδίζουν οι: Total, ENI, BP,Repsol, Exxon Mobil, Chevron, Occidental Petroleum, Hess και Conoco Phillips. Καλως ορίσατε στον φαρισαικό-δολοφονικο κόσμο της πλουτοκρατίας, …………………………………………………………………………………………………………………………………………… Ουαί υμίν, γραμματείς και Ευρωπαίοι υποκριταί, ότι κλείετε την βασιλείαν των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων, υμείς γάρ ουκ εισέρχεσθε, ουδέ τους εισερχομένους αφίετε εισελθείν. Ουαί υμίν, γραμματείς και Ευρωπαίοι υποκριταί, ότι περιάγετε την θάλασσαν και την ξηράν ποιήσαι ένα προσήλυτον, και όταν γένηται, ποιείτε αυτόν υιόν γεέννης διπλότερον υμών………

Intouchables (Άθικτοι)


Σκηνοθεσία

Ερίκ Τολεντανό, Ολιβιέ Νακάς
Πρωταγωνιστούν

Φρανσουά Κλιζέ, Ομάρ Σι, Οντρέ Φλερό
Υπόθεση

Ένας τετραπληγικός αριστοκράτης προσλαμβάνει ως βοηθό-νοσοκόμο έναν νεαρό Αφρικανό των παριζιάνικων προαστίων, ο οποίος θα του αλλάξει την ζωή με έναν εντελώς απρόσμενο τρόπο.
Κριτική

7,5/10
Μια παράξενη κοινωνική κωμωδία από αυτές που μόνο οι Γάλλοι σκηνοθέτες μπορούν να μας προσφέρουν. Η τρίτη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία όλων των εποχών στο γαλλικό box office μετά τον »Τιτανικό» του Κάμερον και το »Είναι τρελοί αυτοί οι βόρειοι». Αναπάντεχο, αν αναλογιστεί κανείς ότι η ιστορία που αφηγούνται οι δύο σκηνοθέτες δεν διαθέτει κάποια ουσιαστική πρωτοτυπία και δεν διστάζουν να μας σερβίρουν μέσα σε δύο ώρες άπειρα κλισέ με έναν τρόπο που όχι μόνο δεν σε κάνει να πλήττεις κατά την παρακολούθηση της ταινίας αλλά που σε κρατάει σε επαγρύπνηση και σε κάνει συνεχώς να χαμογελάς. Οι »Άθικτοι» κρύβουν μέσα τους γερές δόσεις αισιοδοξίας, όχι όμως με τον χαζοχαρούμενο τρόπο μιας αμερικανικής κομεντί αλλά με έναν τρόπο ρεαλιστικό και γήινο. Πότε γέλιο, πότε δάκρυ, όπως άλλωστε και η ίδια η ζωή. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί το επόμενο δευτερόλεπτο. Η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία και συγκινεί με τον τρόπο που δένονται οι δύο αυτοί άντρες μεταξύ τους. Η αλήθεια είναι ότι διαθέτουν περισσότερα κοινά απ’ότι στην αρχή νομίζουν ότι έχουν. Είναι και οι δύο στο περιθώριο της κοινωνίας, ο καθένας με τον δικό του πάντα τρόπο, και δεν βρίσκεται κανείς να τους επανεντάξει, να ενδιαφερθεί πραγματικά για την ψυχοσωματική τους υγεία. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Ο τετραπληγικός αριστοκράτης βρίσκει στο πρόσωπο του νεαρού Αφρικανού αυτό που ποτέ δεν του προσέφερε κανένας άλλο νοσοκόμος : απλότητα και κατανόηση. Οι ανάπηροι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη τον οίκτο μας αλλά την κατανόησή μας και την προσπάθειά μας να τους εντάξουμε ομαλά στην κοινωνία. Ο μεσήλικας ανάπηρος της ιστορίας μας αισθάνεται ,για πρώτη φορά μετά το ατυχές συμβάν του, ευτυχισμένος που κάποιος αρτιμελής τον αντιμετωπίζει ως ίσο. Μέχρι τότε οι περισσότεροι τον αντιμετώπιζαν σαν να ήταν μια μηχανή που είχε χαλάσει, σαν έναν κακόμοιρο που απλά έπρεπε να ξεσκατίσουν. Όχι πια. Οι δύο άντρες διασκεδάζουν μαζί, πηγαίνουν στην όπερα, φλερτάρουν δια αλληλογραφίας, καπνίζουν τσιγαριλίκι, επιδίδονται σε »παρά πέντε». Και ο νεαρός Αφρικανός βρίσκει κάτι στο πρόσωπο του ανάπηρου που δεν είχε βρει σε όλη του την ζωή. Έναν εργοδότη με κατανόηση σε αντίθεση με τους κλασικούς καταπιεστικούς διευθυντές μεγαλοεταιρειών που εξουθενώνουν σωματικά και ψυχικά τους εργαζόμενους. Να, λοιπόν, τι μπορεί να γίνει όταν οι περιθωριακοί της κοινωνίας ενώνονται. Γίνονται »Άθικτοι» ή ακόμα καλύτερα »ανέγγιχτοι» (όπως είναι και η επί λέξη μετάφραση του γαλλικού τίτλου). Δεν μπορεί να τους αγγίξει κανείς, δένονται με έναν παράξενο δεσμό που η δήθεν ορθότητα της κοινωνίας δεν μπορεί να διαλύσει. Αυτό ίσως να ήταν που συνετέλεσε σημαντικά στην επιτυχία της ταινίας τόσο στην Γαλλία όσο και έξω από αυτήν. Οι δύο πρωταγωνιστές είναι πραγματικά εξαιρετικοί (χωρίς αυτούς ίσως να μην μιλάγαμε για ταινία-φαινόμενο). Ο έμπειρος Φρανσουά Κλιζέ μας εισάγει πλήρως στον κόσμο ενός τετραπληγικού ανθρώπου και στις ανάγκες του ενώ σε πολλά σημεία μας συγκινεί. Πραγματική αποκάλυψη ο Ομάρ Σι που καλείται να δώσει την κωμική νότα της ταινίας και τα καταφέρνει περίτρανα. Η Γαλλία ίσως να έχει βρει έναν από τους επόμενους άξιους κωμικούς της! Σκηνοθεσία επίπεδη, με λίγα σκηνοθετικά ευρήματα, σενάριο που δεν υπερβαίνει το συνηθισμένο, σπιντάτο μοντάζ και μουσικές επιλογές που σε κάνουν να θέλεις να σηκωθείς από το κάθισμά σου και να αρχίσεις να χορεύεις. Τόσα κλισέ, τόσο συνηθισμένες ιστορίες κι όμως η ταινία καταφέρνει και κρατάει τον θεατή και τα 122 λεπτά της. Τι να πεις, φαίνεται πως οι αυτοί οι Γάλλοι έχουν το άγγιγμα του Μίδα στον τομέα της κωμωδίας.
Π.Λ

Η απίστευτη ιστορία του ακέφαλου κοτόπουλου!


Η ιστορία του Μάικ (σ.σ. όπως ονομάστηκε το «διάσημο» κοτόπουλο) είναι γνωστή σε ολόκληρη την Αμερική, καθώς οι λεπτομέρειές της συγκλόνισαν όσους την παρακολούθησαν από κοντά αλλά και εκείνους που τη διάβασαν στον Τύπο της εποχής.

Ο Μάικ, λοιπόν, γεννήθηκε την Άνοιξη του 1945 στη φάρμα των Όλσεν, στο Κολοράντο των ΗΠΑ, και ήταν εξ αρχής ένα αρτιμελές κοτόπουλο. Η πορεία της ζωής του, βέβαια, ήταν προδιαγραμμένη: πάχυνση για έξι περίπου μήνες, σφαγείο και… μαγείρεμα! Τίποτα πρωτότυπο θα μου πείτε για ένα κοτόπουλο!

Ο κ. Όλσεν ανέλαβε το δύσκολο έργο της σφαγής του Μάικ, μαζί με αρκετά ακόμη κοτόπουλα. Μια πράξη που την έκανε καθημερινά και με μεγάλη, μάλιστα, επιτυχία! Εδώ, όμως, αρχίζουν τα δύσκολα ή καλύτερα τα… παράξενα!

Μόλις ο Όλσεν έκοψε το κεφάλι του κοτόπουλου, το σώμα του συνέχισε να είναι ζωντανό, αφού, όπως είναι ευρέως γνωστό, τα κοτόπουλα μπορούν και ζήσουν για λίγη ώρα χωρίς το κεφάλι τους. Ο Μάικ, όμως, κατάφερε να ζήσει μέχρι την επόμενη μέρα. Οι Όλσεν παραξενεύτηκαν και αποφάσισαν να ταϊσουν το κοτόπουλο για να δουν πόσες μέρες μπορεί να αντέξει χωρίς… κεφάλι!

Έτσι ο Λόιντ Όλσεν άλεσε σιτάρι, το ανακάτεψε με νερό και του το χορήγησε με ένα σταγονόμετρο από το λαρύγγι. Έκπληκτος διαπίστωσε πως το κοτόπουλο μέρα με τη μέρα έπαιρνε βάρος, έτριβε τα φτερά του με το ανύπαρκτο κεφάλι του και κακάριζε βγάζοντας έναν ήχο που ερχόταν κατευθείαν από το λαρύγγι του. Γρήγορα «το θαύμα του ακέφαλου κοτόπουλου» που ζούσε στη φάρμα των Όλσεν μαθεύτηκε και ο Μάικ έγινε διάσημος!

Συνεχίζοντας να ζει χωρίς… κεφάλι, πρωταγωνίστησε σε πολλά shows στην Αμερική, ενώ το περιοδικό “Life” δημοσίευσε εκτενές άρθρο με την ιστορία του έξι μήνες μετά τον αποκεφαλισμό του.

Έφτασε, μάλιστα, να κερδίζει περίπου 4.500 δολάρια τη μέρα από τις παραστάσεις του! Αρκετός κόσμος δεν πίστεψε την ιστορία του Μάικ, γεγονός που ανάγκασε τους Όλσεν να επισκεφθούν ειδικούς αλλά και γιατρούς για να επιβεβαιώσουν πως το «θαύμα» ήταν αληθινό και όχι κάποια καλοστημένη φάρσα!

Η εξήγηση ήταν απλή: 

Το μεγαλύτερο μέρος του κεφαλιού του Μάικ είχε κοπεί αλλά το ένα αυτί, η καρωτίδα και ο εγκεφαλικός του μίσχος είχαν μείνει άθικτα, ενώ ένας θρόμβος τον προστάτευσε από το να πεθάνει από ακατάσχετη αιμορραγία.

Ο Μάικ πέθανε στις αρχές του 1947, ενώ οι 18 μήνες της «πολυτάραχης» ζωής του ενέπνευσαν συγγραφείς, σεναριογράφους και καλλιτέχνες.

Επιπλέον, από το 1999 διοργανώνεται κάθε χρόνο στη γενέτειρά του το περίφημο Φεστιβάλ «Ημέρα του Μάικ, του Ακέφαλου Κοτόπουλου», στις 17 Μαϊου.

Με 64% Πρόεδρος της Ρωσίας ο .. «αποδυναμωμένος» Πούτιν. Πάλι ξεφτιλίστηκε ο δυτικός τύπος….


Σε όλη την προεκλογική περίοδο οι στοιχισμένες στις ΗΠΑ «Δυτικές» εφημερίδες, παρουσίαζαν γκάλοπ και ειδήσεις που έφεραν τον Πούτιν να μην κερδίζει τις εκλογές. Η ναυαρχίδα της .. Αμερικανικής διανόησης στην Ελλάδα, που έχει αναλάβει την κατά φαντασίαν αποδόμηση του Πούτιν, το ΒΗΜΑ, είχε γκάλοπ που τον έφερε να παλεύει για το 45%.

Τελικά, φαίνεται ότι οι Ρώσοι δεν διαβάζουν «δυτικές» εφημερίδες ή δεν επηρεάζονται από την προπαγάνδα τους. Έτσι, δεν θα διαβάσουν για… τις «εκλογές βίας και νοθείας», που γράφουν σήμερα πικραμένες όλες οι εφημερίδες της «ελεύθερης δύσης», ούτε για το τρομερό ενδιαφέρον τους για την υπόθεσηΧανταρκόφσκι, που «καίει» τη Δύση και αποτελεί την αιτία του μίσους εναντίον του Βλαδίμηρου.undefinedπηγή http://koukfamily.blogspot.com/2012/03/64.html

Franklin & Bash


μία πάρα πολύ ωραία σειρά της αμερικής που στο ελλάντα ακόμα δυστυχώς ακόμα δεν έχει φτάσει….ελπίζω κάποια στιγμή πριν τουλάχιστον την δω όλη μέσω torrents.

το story:

δύο νέοι σε ηλικία δικηγόροι φίλοι και συνέταιροι προσλαμβάνονται από μία μεγάλη δικηγορική εταιρία αφού πρώτα κέρδισαν μία μεγάλη υπόθεση.

το ωραίο δεν είναι ότι είναι μία νομική υπόθεση αλλά τα γκομενικά και τα πάρτυ που κάνουν ξεπερνούν το μεγαλύτερο χρόνο της σειράς.

μία ωραία κωμωδία με ελάχιστα κοινωνικά στοιχεία που αξίζει σίγουρα να δει κανείς.

γιατί δεν θέλω τους anonymoys


               Παρά το γεγονός πως οι anonymous αποτελούν μία ομάδα η οποία χρόνια τώρα λειτουργεί και πραγματεύεται την ιντερνετική πραγματικότητα, ωστόσο στην Ελλάδα μόλις τώρα μάθαμε για την ύπαρξη τους τουλάχιστον σε μαζικό επίπεδο με την ευκαιρία της οικονομικοκοινωνικής μας κατάστασης.

Άπειρα είναι τα site που κάνουν πλήρη παρουσίαση αυτών και του έργου τους όπως επίσης μαζικά είναι και τα κλικς στα βίντεο αυτών που κυκλοφορούν στο youtube.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν αρχικά εξηγώντας πως συμμερίζομαι την προσπάθεια τους και σε καμία περίπτωση δεν είμαι αντίθετος.

είμαι δε και με το μέρος στους σε κάποιες από τις απόψεις τους και σίγουρα με γεμίζει θαυμασμό η μεγάλη τους γνώση για τα της Ελλάδος πεπραγμένα.

Και εδώ είναι όμως το σημείο που αρχίζω να προβληματίζομαι. Πως είναι δυνατόν ένας ξένος να γνωρίζει τόσα πολλά για την ελληνική πραγματικότητα. και δεν μιλάω για απλά πράγματα που παίζονται στις ειδήσεις αλλά για πράγματα τέτοια που ούτε ο τουρίστας μπορεί να αντιληφθεί μέσα σε 2 μήνες διακοπών.

πως γνωρίζουν τόσα πολλά για εμάς… και νάτο πολύ απλά το ερώτημα που γεννάται .. μα ποιοι είναι αυτοί;

ανεξάρτητα από τα ανωτέρω πρόβλημα στο συνολικό σκεπτικό γεννούν και οι επιθέσεις κατά site.

σίγουρα είναι μαι πράξη επανάστασης και κυρίως αγανάκτησης ωστόσο η αναρχία ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου. καλή η διαφήμιση για αυτούς όταν ρίχνουν το site  του υπουργείου δικαιοσύνης αλλά ειλικρινά δεν κάνουν σε μένα καλό όταν θα πρέπει μέσω των φόρων να πληρώσω εγώ για την βλάβη. αντίθετα μόνο αυτοί ωφελούνται κάνοντας διαφήμιση στον εαυτό τους.

περαιτέρω, είναι εύλογο να απορεί κανείς τι θα γίνει αν όλη αυτή η ανωνυμία πέσει σε λάθος χέρια. πολύ απλά τι θα γινόταν αν εγώ ήμουν χάκερ φορούσα την μάσκα έριχνα  ένα site και έλεγα πως είμαι απλώς επαναστάτης και ανήκω στους anonymous. δε θα διέπραττα και πάλι αδίκημα; και από εκεί και πέρα πως εγώ ως χρήστης προστατεύομαι μη ξέροντας ποια είναι τα μέλη.

τι θα γινόταν αν αυτή η τρέλα γινόταν μαζικά;; όσες ανακοινώσεις και να έβγαζαν οι πραγματικοί anonymous ποιος θα πίστευε πια ποια είναι η αλήθεια;

τι θα γινόταν αν κάποιος απλώς ήθελε να περάσει τις απόψεις του χρησιμοποιούσε τη μάσκα και προπαγάνδιζε μέσω youtube ; ποιος θα πίστευε από ένα σημείο και μετά ότι είναι ψέμα. όλοι ή έστω κάποιοι αφελείς θα έλεγαν «μα αφού το είπαν οι anonymous» .. .