Shame


Σκηνοθεσία

Στιβ ΜακΚουίν
Πρωταγωνιστούν

Μάικλ Φασμπέντερ, Κάρει Μάλιγκαν
Υπόθεση

O Μπράντον είναι γύρω στα 30,ζει στη Νέα Υόρκη και δεν μπορεί να χειριστεί την σεξουαλική του ζωή. Όταν η ιδιότροπη νεότερη αδερφή του μετακομίζει στο διαμέρισμά του, ο κόσμος του Μπράντον εκτροχιάζεται.
Κριτική

8/10
Χωρίς ντροπή, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς καμία ωραιοποίηση η καινούρια ταινία του Στιβ ΜακΚουίν. Ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης-καλλιτέχνης που μας συστήθηκε το 2008 με την ταινία »Hunger» και πρωταγωνιστή και πάλι τον Μάικλ Φασμπέντερ. Και τότε μας είχε σοκάρει και συναρπάσει αλλά ποιος θα φαντάζονταν τι θα επακολουθούσε στην συνέχεια; Η καινούρια του ταινία, το »Shame», κάθε άλλο παρά μια συμβατική ταινία είναι. Δεν είναι συμβατική ούτε καν στα πλαίσια των arthouse ταινιών. Τολμηρή. Ναι, μπορώ να πω ότι είναι αρκετά τολμηρή μια και δεν διστάζει όχι μόνο να παρουσιάσει γυμνό αλλά και κάποιες σκληρές ερωτικές σκηνές. Πως αλλιώς θα κάνεις τον θεατή να αναλογιστεί το νόημα αυτού που βλέπει; Πρέπει να τον κάνεις να το βιώσει σαν μια εμπειρία. Και το »Shame» είναι μια εμπειρία που κάθε πραγματικός σινεφίλ πρέπει και αξίζει να ζήσει. Πέρα από τροφή για σκέψη, η ταινία του ΜακΚουίν θα θρέψει και τις αισθήσεις σας. Όχι με έναν τρόπο που θα σας κάνει να αισθανθείτε ηδονοβλεψίας αλλά θα ολοκληρώσει την θεώρησή σας για τα μηνύματα της ταινίας. Διαχρονικά μηνύματα. Η σεξουαλική αποκτήνωση. Να είναι κανείς τόσο διαταραγμένος σεξουαλικά που να μην ενδιαφέρεται πλέον για τον άνθρωπο που συναναστρέφεται, αρκεί να ικανοποιήσει τα σεξουαλικά του ένστικτα. Η απομάκρυνση από τον άνθρωπο οφείλεται κυρίως στον σύγχρονο τρόπο ζωής. Τόσο άγχος στην δουλειά, στο οικογενειακό περιβάλλον, οι κοινωνικές πιέσεις που σου ασκούνται. Και να θέλουμε δεν βρίσκουμε χρόνο να κοιτάξουμε βαθιά μέσα στον άλλον. Οι περισσότεροι άνθρωποι στις μεγαλουπόλεις υποφέρουν από μοναξιά και σεξουαλικές διαταραχές. Κάποια στιγμή τα βαριέσαι όλα-όπως ο ήρωας της ταινίας- και θέλεις να δοκιμάσεις και άλλα πράγματα, να ζήσεις και άλλες εμπειρίες που σε οδηγούν στα άκρα ικανοποιώντας τις αισθήσεις σου. Όμως, σε όσα μπαρ και να γυρίσεις, με όσες πόρνες και να πλαγιάσεις πάντα στο βάθος της ψυχής σου θα νιώθεις ατέλειωτη μοναξιά. Και τύψεις. Τύψεις που δεν έκανες μια βουτιά στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, της ψυχής του διπλανού σου, της ψυχής του αδερφού σου, της δικής σου ψυχής. Όλα τα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών λύνονται με την (ουσιαστική) στροφή στον άνθρωπο. Βλέπουμε τον ήρωα-χαρακτηριστικό σύγχρονο γιάπη-να προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από την ανώμαλη ζωή του αλλά και πάλι εκεί επιστρέφει. Συνεπώς, η στροφή στην ανθρώπινη ψυχή απαιτεί και κάποιον κόπο που πρέπει ο άλλος-πέρα από τα κροκοδείλια δάκρυα-να είναι διατεθειμένος να καταβάλει με την βοήθεια και της πολιτείας. Βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν άλλον Βέγγο να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα από την μια δουλειά στην επόμενη και μετά στην άλλη χάνοντας τις σημαντικές στιγμές της ζωής μας. Τον υγιή έρωτα, την οικογενειακή θαλπωρή και ζεστασιά. Πιο ρομπότ και από ρομπότ είμαστε. Μηχανικές σχέσεις, μηχανικό ακόμα και το σεξ. Έτσι μας κουρδίσανε. Θέλουμε να κάνουμε κάτι ή μήπως μας βολεύει αυτή η παθητική-παρά την κινητικότητα της-κατάσταση; Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για την ταινία, να γράψω 10 σελίδες Word αλλά στην Τέχνη τίποτα δεν είναι αντικειμενικό. Ο κάθε θεατής ανάλογα με την παιδεία, την κουλτούρα και την φαντασία του λαμβάνει διαφορετικά μηνύματα από κάθε ταινία. Υπήρξαν θεατές που απέρριψαν την ταινία ως πορνογραφική και άλλοι πάλι που μέσα την βρήκαν ουσιώδη μηνύματα για τις σύγχρονες σχέσεις και τις εμπειρίες και επιλογές που μας στιγματίζουν. Κατάφωρη αδικία να μην προταθεί ο Μάικλ Φασμπέντερ για Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου αλλά αυτό θα το γράψει σίγουρα η ιστορία από μόνη της. H ταινία πάντως ξεχώρισε στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2011 όπου απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας από την διεθνή ένωση κριτικών και το βραβείο ανδρικής ερμηνείας.  Ευρηματική σκηνοθεσία, με κοφτό μοντάζ, ωραία φωτογραφία που αναδεικνύει μια περισσότερο μελαγχολική πλευρά της Νέας Υόρκης και μουσικές επιλογές άκρως συγκινητικές (σπουδαία ερμηνεία του »New York, New York από την Μάλιγκαν). Στο πλευρό του Φασμπέντερ, η Κάρει Μάλιγκαν στην καλύτερη ίσως ερμηνεία της καριέρας της αποδεικνύεται ικανή να ερμηνεύσει ένα τόσο δύσκολο δράμα όσο αυτό που σκάρωσε ο ΜακΚουίν. Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου αλλά σε κάποιες σκηνές-τόσο στην κινηματογράφηση της πόλης της Νέας Υόρκης όσο και σε σκηνές σε ρεστοράν η ταινία μου θύμισε κάτι από Γούντι Άλεν στο πιο σκοτεινό του. Η σκηνή με το τραγούδι της Μάλιγκαν στο πιάνο-μπαρ μου έφερε αμέσως στο νου μια παρόμοια σκηνή με τον Γούντι Άλεν και την Ντάιαν Κίτον στον »Νευρικό εραστή». Ο σκηνοθέτης φλερτάρει με τις προοπτικές της κάμερας, πειραματίζεται, αφήνει τους ηθοποιούς να αυτοσχεδιάσουν και δημιουργεί μια ταινία που είναι »ντροπή» να την χάσετε.
Π.Λ
ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΛΕΤΕ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΟΙΝΑ ΣΗΜΕΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΣΚΗΝΩΝ;

SHAME

ANNIE HALL

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s