Λάρισα Εμπιστευτικό (2012)


Σκηνοθεσία

Στράτος Μαρκίδης
Πρωταγωνιστούν

Ελένη Γερασιμίδου, Δημήτρης Τζουμάκης, Γιάννης Ζουγανέλης, Δημήτρης Σταρόβας, Έφη Παπαθεοδώρου, Τάσος Κωστής, Κατερίνα Παπουτσάκη, Άννα Μονογιού, Θανάσης Τσαλταμπάσης, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Δημήτρης Μαυρόπουλος, Μιχάλης Μαρίνος, Κώστας Βουτσάς, Χριστίνα Τσάφου, Μπέσυ Μάλφα, Μιχάλης Ιατρόπουλος
Υπόθεση

Δυο χωριά του νομού Λαρίσης τσακώνονται για τη (μή) δημιουργία ενός εργοστασίου επεξεργασίας λυμάτων και προσπαθούν να λαδώσουν τον αρμόδιο υπουργό…

Κριτική


4/10

Άλλη μια εγχώριας παραγωγής και κατανάλωσης κωμωδία αμφιβόλου ποιότητας με τον σκηνοθέτη Στράτο Μαρκίδη να προσπαθεί να επαναλάβει την εμπορική επιτυχία του »I love Καρδίτσα». Και πράγματι, αν πήγαινε κανείς χτες το βράδυ να παρακολουθήσει την ταινία σε κάποιον πολυκινηματογράφο θα διαπίστωνε ότι πολλοί θεατές προτίμησαν την συγκεκριμένη ταινία για την διασκέδαση τους. Από την μία είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις τον κόσμο να στηρίζει τον ελληνικό κινηματογράφο αλλά από την άλλη δεν μπορείς παρά να αισθανθείς και πνευματικά απαίδευτος παρακολουθώντας μια ταινία που βασίζεται στο κιτς. Από πότε οι άνθρωποι της επαρχίας είναι μπουρτζόβλαχοι που είναι μαζεμένα πάνω τους όλα τα κουσούρια του κόσμου; Και πες ότι δεν δίνεις σημασία στην υπερβολή του σεναρίου που σε πολλά σημεία φλερτάρει με την σάτιρα για τα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά τεκταινόμενα αλλά δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς τι δουλειά έχουν ένα τσούρμο αξιόλογοι ηθοποιοί σε ένα τόσο χαμηλής πνευματικής ποιότητας θέαμα. Πέρα από την μούσα πλέον του σκηνοθέτη Κατερίνα Παπουτσάκη όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί φαίνεται σαν να είναι έξω από τα νερά τους. Ο λόγος για τους Ελένη Γερασιμίδου, Τάσο Κωστή, Τιτίκα Σαριγκούλη, Έφη Παπαθεοδώρου και Δημήτρη Τζουμάκη που εφόσον δεν τους βοηθάει το σενάριο με την επιφανειακή ανάλυση των χαρακτήρων και ο σκηνοθέτης δεν τους προσφέρει την κατάλληλη καθοδήγηση  χρησιμοποιούν μανιέρες από προηγούμενους ρόλους που τους έχουν χαρίσει την αναγνώριση. Όσο για τον Γιάννη Ζουγανέλη τι να σχολιάσω; Ο διάσημος περφόρμερ κάνει εδώ ίσως την χειρότερη κινηματογραφική εμφάνιση της καριέρας του. Και όλοι γνωρίζουμε ότι όταν ο Ζουγανέλης βρεθεί με έναν πραγματικά καλό σκηνοθέτη και ένα φροντισμένο σενάριο κάνει θαύματα (βλέπε »Τέσσερα μαύρα κουστούμια», »Ας περιμένουν οι γυναίκες»). Εκεί όμως που σε πιάνει πραγματική θλίψη είναι να βλέπεις νεώτερους και υπερβολικά ταλαντούχους ηθοποιούς να χαραμίζονται σε τέτοιες αρπαχτές με πρόχειρο σενάριο και άσχημο στήσιμο. Ο λόγος για τους Πέτρο Μπουσουλόπουλο, Θανάση Τσαλταμπάση και Άννα Μονογιού που μας έχουν αποδείξει άπειρες φορές τις απεριόριστες υποκριτικές τους ικανότητες. Πάλι καλά που παρά την προχειρότητα τους οι διάλογοι δεν κατακρεουργούν την -από πολλούς σεναριογράφους κατά καιρούς κατακρεουργημένη-ελληνική γλώσσα. Στην ταινία πραγματοποιούνται και μερικά από τα πιο ανέμπνευστα γκεστ που έχουμε δει ποτέ στον ελληνικό κινηματογράφο (για να μην πω στον παγκόσμιο κινηματογράφο ). Τι δουλειά έχουν σε ταινία για την Λάρισα ο Τρύφωνας Σαμαράς και η Φαίη Σκορδά χωρίς να διαθέτουν παρά μόνο μερικά δευτερόλεπτα άκυρης κινηματογραφικής εμφάνισης, ο θεός και η ψυχή τους μονάχα το ξέρει. Την κατάσταση διασώζει κάπως το soundtrack σε μουσική σύνθεση των »Παιδιών από την Πάτρα» και ερμηνεία του λαϊκού τραγουδιστή Νίκου Μακρόπουλου. Τραγούδια που ναι μεν ως αισθητική είναι »σκυλάδικα» αλλά διαθέτουν έναν ευχάριστο ρυθμό και επίκαιρο στίχο. Με τις αστείες στιγμές της ταινίας να εξαντλούνται στο τρέιλερ της που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο (μια »ακριβή πίπα» δεν φέρνει την άνοιξη!) η ταινία αυτή είναι ακατάλληλη για όποιον θέλει να παρακολουθήσει μια αξιοπρεπή προσπάθεια. Είναι γενικά μια ταινία που παρακολουθείται πιο εύκολα με μεγάλη παρέα και όρεξη για χοντροκομμένα αστεία. Εάν πάλι προτιμάτε κάτι πιο συμμαζεμένο σε ελληνική κωμωδία αυτό το διάστημα μην διστάσετε να παρακολουθήσετε την Νήσο 2. Κιτς όσο και τηλεοπτική αισθητική, προφορά που σε καμία περίπτωση δεν μας πείθει ότι οι ήρωες είναι γέννημα-θρέμμα Λαρισαίοι, σενάριο στα όρια του κακού σουρεαλισμού, κακογραμμένοι χαρακτήρες και ένα φινάλε που δεν ξέρεις από που σου ήρθε συνθέτουν το πορτρέτο αυτής της ταινίας. Η απόδειξη του πόσο πίσω μπορεί να πάει ο ελληνικός κινηματογράφος όταν γυρίζονται τέτοιες ταινίες που μόνο με τις βιντεοκασέτες του ’80 μπορούν να συγκριθούν. Άντε, βρε, και εις ανώτερα!

Π.Λ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s